Op Java bloeide 1500 jaar lang een opeenvolging van hindoeïstische koninkrijken. Op Java was de sterkste vorm van hindoeïsme het Javaanse Shaivisme, geworteld in de zeer oude Shaiva Siddantha traditie.
Het Javaanse Shaivisme is een religieus systeem dat Shiva postuleert als de Almachtige God, de Ultieme werkelijkheid, de oorsprong en eindbestemming van alles.
Het leverde een belangrijke bijdrage op het gebied van metafysica, religie en cultuur. Het is een denksysteem dat zowel ethiek en rituelen als yoga omvat.
Van alle scholen van het Shaivisme is het een onderscheidend systeem dat wordt gevormd door de Javaanse specificiteit. De principes zijn geschreven in Sanskriet en Oud-Javaanse (Kawi) bronnen, en in modern Balinees en Javaans materiaal.
Kernideeën
In dit kader wordt Shiva gezien als het hoogste principe dat zowel transcendentaal als immanent is. De leer omvat (naast ritueel en ethiek) een pad van innerlijke ontwikkeling, waarbij yoga als praktijk een plaats heeft binnen een religieus-metafysisch geheel.
Yoga binnen de Javaanse context
De tekst beschrijft Javaanse yoga als onderdeel van een bredere traditie waarin discipline, innerlijke beheersing en spirituele gerichtheid samengaan met rituele en culturele vormen.
Bronnen en overdracht
De leer is vastgelegd in (onder meer) Sanskriet- en Kawi-bronnen en wordt in latere perioden doorgegeven via lokale interpretaties, waaronder Balinese en Javaanse tradities.
Brontekst: PDF “Javaans Shaivisme en Javaanse Yoga”.